حالم هیچ خوب نیست، هر سال بهار که زاده میشوم حالم از قبل بدتر میشود، خاطره های کهنه زنده میشود، دردهای فراموش شده تازه میشود، آرزوهای از دست رفته جلوی روم رژه میرود، تلخ میشوم ناخو استه، کدر و کرخ که با یک من عسل هم شیرین نمیشوم با این وجود برای کل سال برنامه میریزم، برای روزهایی که باید بهتر از قبل بشوم و برای کارهایی که باید انجام بدهم، برای پله هایی که باید بالاتر بروم و گامهایی که باید بردارم امسال اولین بهار از سومین دهه زندگی ام را تجربه می کنم، سی و یک ساله میشوم، نمیدانم آدمها وقتی به این سن میرسند چه احساسی دارند، مادرم وقتی سی و یک ساله شد، اولین بچه اش دوم راهنمایی بود و من پنجم دبستان همه دغدغه اش بازیگوشی های من بود که امتحان نهایی داشتم من اما تمام دغدغه سی و یک سالگی ام برای تو روزهای گنگ و مبهمی است که روی هیچی اش نمیشود حساب کرد یک سال دیگر را به زور میشود پیش بینی کرد چه رسد به سالهای آینده.
حالم هیچ خوب نیست بهار حالم را بد می کند.